خاطراتي كه همه‌مان از اين قول‌ها داريم!
سينمافا-پيام خدابنده‌لو- امروز خبري بر روي خبرگزاري درج شد كه معاون سينمايي وزير ارشاد در تبريز از ساخت 100 سالن سينما در سطح كشور تا يك سال آينده خبر داده‌است. شايد شما هم مثل من از روي اين خبر خيلي عادي گذشته‌باشيد.

واقعيت اين است كه در ايران زندگي مي‌كنيم و گوشمان از اين وعده‌ها پر است. اتفاقا مصداق‌هايش در سينما هم فراوان است. مثلا زماني هر كس شهردار تهران يا مسئول سينمايي و حوزه هنري مي‌شد وعده ساخت سينما آزادي را مي‌داد. ده‌ها نقشه كشيده شد و كلنگ بر زمين خورد تا سرانجام قاليباف آمد و اين پروسه طولاني را به جايي رساند.

اتفاقا اين سنت «وعده دادن و عمل نكردن» نه تنها در سينماي ايران هم فراوان است كه نمودش را بيش از هر چيز در سالن‌هاي سينما مي‌بينيم. كمبود سينما در سطح كشور زمينه را فراهم مي‌كند تا هر مسئولي ابتدا با بيان جمله‌هاي «سالن سينما كم داريم» و «سينما فرهنگ ساز است» و «سينما سلاح جنگ نرم است» خود را فردي آگاه نسبت به «اهميت اين محروميت» نشان دهد و سپس تفاوتش با مسئولان قبلي و همكاران را به رخمان بكشد و قول ساخت سالن‌هاي سينما دهد.

اكنون در هر استان و شهري كه زندگي كنيد مصاحبه‌هايي در مورد ساخت سالن‌ها را به ياد مي‌آوريد و البته اگر سالن‌هاي شهرتان كم‌تر نشده باشد بيشتر هم نشده‌است!

مثلا چند سال قبل حيدريان (معاون سينمايي دولت هشتم) وعده ساخت تعداد كثيري سالن سينماي ارزان قيمت را داد و از مذاكراتش با ساير دستگاه‌ها براي استفاده از سالن‌هاي آنها به عنوان سينما خبر داد. يا احمدي‌نژاد (شهردار وقت تهران) و همكارانش برنامه‌هايي در مورد ساخت مثلا سينما آزادي مطرح مي‌كردند. ولي هر سال بر تعداد نام‌هاي گمراه‌كننده سينماها در سالنامه‌ها افزوده مي‌شد و نام جديدي هم ثبت نمي‌شد! چنان‌چه جعفري جلوه (معاون سينمايي دولت نهم) اهدافش را بر پايه «فيلم خوب، سالن خوب و اكران خوب» ترسيم كرد اما باز هم كمتر استاني از تعطيلي يكي دو سينماي قديمي‌اش در امان ماند.

بديهي است فردي كه تمام اين خاطرات را در ذهن دارد با خبر ساخت 100 سالن كه سهل است حتي 1000 سالن هم سر ذوق نمي‌آيد. خود من تا زماني كه پوستر يكي از فيلم‌هاي اكران اول را نبينم، بليت نخرم و وارد سالن نشوم و روي صندلي نشينم، فيلم را شروع نكنند و حتي تيتراژ پاياني را نگاه نكنم باورم نمي‌شود كه سينمايي به سينماهاي قبلي اضافه شود.

حال مي‌توان وعده‌هاي شمقدري را دست كم بهانه‌اي كرد تا در مورد درد مشترك تمام سينمايي‌ها نوشت. البته اين به معني قضاوت زودهنگام در مورد عملي كه انجام نشده، نيست، بلكه درباره خاطره‌اي است كه در ذهن همه‌مان مرور مي‌شود.

فراموش نكنيد كه همين حالا كه مثلا قرار است 100 سينما ساخته شود، سالن‌هاي ديگري رو به نابودي هستند. مجله 24 در شماره‌هاي خرداد و تير مطالب غم انگيزي در مورد «سينما بولوار» نوشته بود. سينمايي كه گويا قديمي‌ترها خاطرات زيادي از نمايش هفتگي فيلم‌هاي با ارزش در آن دارند و ما را هم در اين نوستالژي شريك مي‌كنند (مطلب هوشنگ گلمكاني را در شماره تير ماه «24» بخوانيد). اين سينما از سال‌ها قبل در طرح گسترش دانشگاه تهران قرار گرفته و گويا سينماهاي سپيده و بهمن هم مشمول اين برنامه مي‌شوند. بي آن‌كه كسي حرص و جوش بخورد كه: «بابا اين سينما سپيده زماني فقط فيلم‌هاي هنري نشان مي‌داد و هنوز هم پاتوق دانشجويان و اشخاص خاص طبقه متوسط است». حتي سرنوشت سينما عصرجديد هم مبهم است. جايي كه زماني فيلمفارسي‌ها و سانتي‌مانتال‌هايِ ايرج قادري و كمدي سخيف‌ها را تحريم مي‌كرد و اكنون از دست مدير فرهنگ دوستش (هوشنگ كاوه) خارج شده و به دست كساني افتاده كه خود سمبل ساخت آثار مبتذل در اين سينما هستند.

و البته به يك نكته ديگر هم بايد توجه داشت: ساخت سالن سينما كاركرد اصلي‌اش نمايش دادن فيلم براي اقشار مختلف مردم است. اينكه مثلا فلان جوان 20-25 ساله در شهرستان نهاوند يا مريوان (يا هر جاي ديگر) برود بليت بخرد و همزمان با تهران فيلم ببيند. حتي در تهران يك دختر يا مادر جنوب شهري بدون هراس در نزديكي‌ خانه‌شان، سينما بروند. سينما را مي‌خواهيم براي اين چيزها. نه اينكه فقط بودجه‌هايي تنظيم شود و پول بيت‌المال در جيب يك عده ريخته شود و سالن‌هايي ساخته شود در فلان منطقه شهر كه: كسي آن‌جا رفت و آمد ندارد و همين شود توجيه «اكران نكردن فيلم». و آخرش ادارات كل هر استان جشن‌هاي بي‌مزه‌شان را در آن سالن برگزار كنند و فلان مدير پشت ميكروفون برود و وعده توسعه برق استان يا آسفالت كردن كوچه‌ها يا ساخت سالن سينما را بدهد.

منبع: سینمافا

بوکمارک

یادداشت ها (1)

ایجاد یادداشت
لطفا نظرات خود را در مورد این مطلب در اینجا ثبت کنید
نام:
پست الکترونیکی شما:
BBCode:
یادداشت
کد امنیتی: (کد مقابل را داخل کادر وارد کنید)*