|
یادداشت علی وزینی برای «نگار جواهریان» |
|
|
|
جواهری به نام جواهریان!
سینمافا-علی وزینی- متاسفانه با اینکه اکثر فیلم ها را دیدم اما موفق به دیدن «کیفر» نشدم و هنگامی که بهترین های فجر را انتخاب کردم، نگار جواهریان را به عنوان بهترین بازیگر نقش اول زن برگزیدم، شاید اگر کیفر هم می دیدم، باز هم انتخابم «نگار جواهریان» بود.
طلا و مس را هم اتفاقی دیدم و هنگامی که جواهریان را در فیلم دیدم جا خوردم (توضیح آنکه به دلیل فیلم قبلی کارگردان-ده رقمی-تمایلی به شناخت فیلم نداشتم و اصلا نمی دانستم چه کسانی در فیلم بازی می کنند) و از نگار نا امید شدم اما کمی از فیلم گذشت و اصلا یادم رفت کارگردان که بوده و نگاری بازی می کرده یا نه؟!
بازی های روان، زجر و تلاش های زهرا سادات(نگار جواهریان)، صحبت کردن هایش با شوهرش، چادر به سر گرفتن، روی برگرداندن های او آن قدر مرا مجذوب کرده بود که دیگر مطمئن شده بودم یکی از بهترین های فیلم های فجر را خواهم دید و البته فیلمنامه خوب و منسجم و کارگردانی قوی و بازی درست بهروز شعیبی نیز در این انتخاب مرا یاری کردند.
این بار وقتی اسامی کاندید ها اعلام شد با دیدن نام جواهریان به خوشحال شدم.
در هنگام اهدای سیمرغ هم از اینکه حمید فرخ نژاد انتخاب نشده بود نگران بودم که نکند جواهریان هم انتخاب نشود و هنگامی که گفت دیپلم افتخار به زارعی اهدا می شود خیالم راحت شد و باز دوباره نگران جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره... لحظاتی گذشت که گفت: نگار جواهریان... .
اگر «صد سال به این سال ها» ی سامان مقدم پرویز پرستویی و فاطمه معتمدآریای تکراری را نداشت یقیناً یکی از انتخاب های اصلی من بود چرا چونکه نگار هم در آن حضور داشت. بازی فوق العاده او در صد سال به این سال ها مهر محکم دیگری بر استعداد های او بود هرچند به بازی فوق العاده اش در تنها دوبار زندگی می کنیم و طلا و مس نمی رسید.
«هیچ» با آن همه بازی های خوب بازیگران خود که به چشم می آمد، بازی روان و نقش جالب نگار جواهریان چیز دیگری بود که حیرت انگیز ترین فردی بود که با وجود سن و سال کم می تواند از پس این همه بازی و نقش و مدل و فیلم و هزار چیز دیگر بر آید و یکبار دیگر انتخاب مرا به عنوان بهترین بازیگر محکم تر می کرد.
نگار جواهریان در همین جشنواره نشان داد که از سه شکل و سه نقش می تواند بازیگر باشد، هم آن دختر شاد و خندان صد سال به این سال ها، هم آن زن دردکشیده و بیمار طلا و مس و هم آن دختر هیچ. جالب تر آن که این بازیگر عزیز تئاتر هم بازی می کند و خوب بازی می کند و سینما هم سینمایی بازی می کند و خیلی خوب دیالوگ می گوید و خیلی خوب به بازی می پردازد. بازیگر پر استعدادی که فقط خودش نمی داند.
اگر او نبود، جشنواره فجر برایم معنی نداشت و اگر کیفر هم ندیده بودم هیچ بازیگری را به عنوان بهترین بازیگر زن انتخاب نمی کردم.
تبریک ... تبریک ... تبریک؛ برای جواهری به نام جواهریان!
منبع: سینمافا
|
- لطفا نظرات خود را در مورد این مطلب در اینجا ثبت کنید
|
|
اولین یادداشت برای این مطلب
