مورد عجیب هفت دقیقه تا پائیز
سینمافا-علی وزینی- ابهام در فیلمنامه، مهمترین ضعف فیلم «هفت دقیقه تا پائیز» است که باعث شده امینی نتواند فیلمنامه نادری و تنابنده را به خوبی پیاده سازی نماید و شاید در جاهایی بازیگران خود را  نیز دچار ابهام و سردرگمی ساخته است.

در یک سوم ابتدایی فیلم با چهار قصه کاملاً بی ربط به یکدیگر مواجه می شویم، داستان زندگی مریم (خاطره اسدی) با شوهرش (حامد بهداد)، شک و تردید میترا (هدیه تهرانی) به شوهرش (محسن تنابنده)، جریان خودکشی دوست تنابنده و سفر به شمال روایت می شود که هنوز در همان زمان، متوجه نمی شویم که فیلم می خواهد روی کدام موضوع فوکوس کند و آن را به ما نشان دهد.
در یک سوم میانی کمی از این سردرگمی کاسته می شود و جریان خودکشی محو می شو و تصور حس میترا مبنی بر خیانت شوهرش پاک می شود و داستان معطوف به زندگی مریم و زندانی شدن شوهرش می شود.
در همین اواسط یک سوم میانی به کلی همه چیز تغییر می کند و تصادف رخ می دهد که میترا فرزندش را در سانحه آتش سوزی اتومبیل از دست می دهد و همه از این اتفاق شوکه می شوند و ما را متوجه آن می کند.

خاطره اسدی در نمایی از فیلم هفت دقیقه تا پائیز

 
در یک سوم نهایی نیز داستان به سمت خیانت مریم به شوهر خود و جشن تولد برای سارا (فرزند میترا) حرکت می کند و با خاموش شدن شمع قصه نیز تمام می شود (چه نسخه جشنواره و چه نسخه فعلی هردو در همین زمان همه چیز را تمام می کنند و فرق خاصی با یکدیگر ندارند هرچند که نسخه جشنواره یی آن بهتر و قابل دفاع تر است) و هزاران سوال پیش می آید که چرا مریم با آنکه جوان است و زندگی اش را دوست دارد (حس مادرانه و دوست داشتن زندگی را خود مریم در دیالوگی به خواهرش می گوید: «همیشه دلم می خواست 2000 ژول تو جیبم باشه؛ واسه این بچه یه چیزی بخرم») به یکباره خیانت می کند و پول بر می دارد و حتی می خواهد از همسرش جدا شود (با آن که می داند شوهرش به ناحق به زندان افتاده) و ما نیز از شوهرش (بهداد) نکته ی بدی نمی بینیم و حتی علی رغم اینکه مریم بی پولی و خساست را دلیل جدایی اعلام می کند اما او برای پسرش عروسک می خردو بر عکس به جای آن که شوهر از زن طلبکار باشد زن ناراحت است و سوال بعدی اینکه چرا محسن تنابنده می خواهد خودکشی کند (نسخه فیلم جشنواره) و اینکه آیا ما باید به جنون میترا معطوف شویم و یا قصه خواهر میترا و یا قصه های فرعی فیلم که مطرح کردن آن ها ضرروی نیست.‌

علاوه بر ضعف فیلمنامه، بازیگری نیز همیشه در طول فیلم یکسان پیش نمی رود و تنها در مواردی معدود قابل قبول است. بازگشت هدیه تهرانی پس از پنج سال دوری از سینما چنگلی به دل نمی زند و با اینکه تهرانی بازی خوبی در فیلم داشته اما او همان تهرانی همیشگی است و بازی متفاوت و فوق العاده یی نسبت به دیگر بازی هایش ندارد. حامد بهداد نیز که همیشه بازی خوبی ارائه می دهد در طول فیلم بازی یکسانی ندارد و فقط در سکانس هایی که با تهرانی، بهداد و اسدی رودررو دیالوگ می گوید قابل قبول است. خاطره اسدی هم که ظاهراً تکلیفش با نقشش مشخص نیست نمی تواند حس وجود خیانت را در یک سوم اولیه فیلم نمایش دهد و درست از آن جایی که بهداد از او می خواهد توضیح دهد به یکباره بازی اش بهتر می شود و راضی کننده تر خود را بروز می دهد. محسن تنابنده نیز از آن جایی که بر فیلمنامه خود احاطه دارد به خوبی تکلیفش با نقشش مشخص است و به راحتی و البته خیلی خوب از عهده آن، برآمده که معروف ترین سکانس های فیلم با بازی او نیازی به یادآوری ندارد.

هدیه تهرانی در نمایی از فیلم هفت دقیقه تا پائیز

کارگردانی فیلم بسیار قابل قبول است و تنها انتقادی که به آن وارد است این است که در خیلی از صحنه ها، بیش از حد دست بازیگر را باز گذاشته و همین امر باعث لطمه خوردن به فیلم شده است که شاید حضور ستاره ها این مشکل را بوجود آورده است.
امینی کارگردان خوبی است که در «هفت دقیقه تا پائیز» نشان داد به خوبی می تواند از بازیگر کودک، بازی بگیرد و توجه شما را به سکانس دیالوگ های پسر بچه با پدرش (حامد بهداد) و یا بازی اش هنگام خرید عروسک در مغازه اسباب بازی فروشی جلب می کنم که بدون کات در مدت زمان نسبتاً طولانی دیالوگ های خود را می گوید و حرکت می کند.

این بار علیرضا امینی، علی رغم فیلمهای قبلی خود توانسته به مخاطب عام نیز بها دهد و آن را به سینما بکشاند و آن را در شرایط بهتر (نسبت به فیلمهای قبلی خود) اکران کند هرچند که حضور سید جمال ساداتیان به عنوان تهیه کننده و البته حضور بهداد و تهرانی به عنوان بازیگر، از دلایل دیگر این موفقیت اکرانی است.

حامد بهداد در نمایی از فیلم هفت دقیقه تا پائیز

«هفت دقیقه تا پائیز» از آثار معدود به نمایش درآمده در جشنواره فیلم فجر بود که یکبار دیگر نشان داد کارگردان های جوان بهتر می توانند فیلم خوب بسازند و در عین حال هم به اکران برسد و فروش قابل رضایتی داشته باشد و در عین حال هم مخاطب عام را راضی کند و هم مخاطب خاص و البته منتقد سینما را.

یادآوری می کنم؛ در اولین یادداشت عجولانه ی خود که برای فیلم «هفت دقیقه تا پائیز» نوشتم، این فیلم را با «درباره الی» مقایسه کردم کهk نیاز به توضیح دارد. شباهت های کوچک آن با درباره الی را نوعی حس غافلگیریاست که در وهله اول به فکر مخاطب می آید و امتیازی خوبی برای فیلم و امینی است هرچند که درباره الی «ضعف فیلمنامه ای» نداشت.

منبع: سینمافا

یادداشت ها (4)

ایجاد یادداشت
هنردوست گرامی ، لطفا نظر خود راجع به مطلب فوق را در کادر زیر به زبان پارسی وارد نمائید. توجه کنید که نظر شما پس از تائید مدیریت سینمافا و پس از حداکثر 6 ساعت در سایت قرار خواهد گرفت.
نام:
پست الکترونیکی شما:
وب سایت شما:
BBCode:
یادداشت
کد امنیتی: (کد مقابل را داخل کادر وارد کنید)*